Gedeelde blijdschap
UFUK Gazetesi

Op de voorpagina van UFUK Gazetesi, een krant voor Turken in Nederland, is 7 februari 2008 een artikel over WilSan Cursus Nederlands verschenen. De (Turkse) tekst staat op het Turkse deel van deze site, of kijk direct op de site van Ufuk hieronder.

Bron: UFUK Gazetesi

Woordjes Nederlands leren in Istanbul
Door: Jessica Maas

Zaterdag 22 september 2007 - ISTANBUL - De 24-jarige Ali Pancaroglu uit Istanbul wil zich graag voorstellen. "Ik ben Ali en ik ben 24 jaar oud." De slager uit Istanbul is één van de leerlingen van WilSan, de enige door de Turkse overheid erkende taalschool. De school stoomt leerlingen in een paar maanden klaar voor het verplichte Nederlandse inburgeringsexamen.




Pancaroglu wil zo snel mogelijk naar zijn Turkse vrouw in Den Haag. Hij is niet de enige. Zijn acht klasgenoten - afkomstig uit heel Turkije - willen naar hun partners in Breda, Oosterhout, Rotterdam, Amsterdam, Terneuzen en Roosendaal. Niet voor niets luidt de slogan van WilSan 'Alles voor de liefde'. Ali hoopt in Den Haag ook als slager aan de slag te kunnen. "Ik wil alles doen." Drie ochtenden per week stampen de leerlingen in de warme klaslokalen Nederlandse woordjes en krijgen ze uitleg over de Nederlandse cultuur. Wanneer werd Suriname onafhankelijk? Wie was Willem van Oranje? Wie is Maxima? Verplichte kost voor wie naar Nederland wil.

De school is een initiatief van Cor Wildenberg - in Nederland wiskundeleraar - zijn Turkse vrouw Uzay en zijn partner Murat Sanli. In maart 2006 werd het Nederlandse inburgeringsexamen verplicht. In juni 2006 ging het Nederlandse schooltje van start.

Inmiddels hebben dik honderd leerlingen van WilSan het examen gehaald en zijn herenigd met hun liefde in Nederland.

Wildenberg: "Het examen, dat telefonisch door een spraakcomputer op het consulaat wordt afgenomen, is pittig. Ze krijgen lange zinnen die ze moeten nazeggen zoals 'door de harde regen zijn veel planten beschadigd.' Soms raken ze van schrik geblokkeerd. Wij proberen ze hierop voor te bereiden." De leerlingen zijn jong, tussen de twintig en dertig, en bijna allemaal getrouwd met een Turkse partner. Behalve de 26-jarige Ahmet Sedefoglu. Hij heeft als enige in de klas een Nederlandse vriendin, vier jaar geleden ontmoet in Alanya. "Ik heb haar ten huwelijk gevraagd, maar ze zei nee. Ik begreep er eerst niets van. Maar ze wil wel samenwonen. In Nederland is dat heel gewoon", klinkt het verdedigend. "Voor mijn familie is dat wel moeilijk." De verschillen tussen Nederland en Turkije komen in de lessen ook aan bod. Volgens Wildenberg zijn die minder groot dan gedacht. "De mensen hier zijn ook gewend aan travestieten op televisie, of sexy geklede vrouwen. Wat wel een verschil is, is dat in Nederland overal - op school, op kantoor - over alles gepraat moet kunnen worden. Nederlanders zijn wat dat betreft veel directer." In het Turkse onderwijs worden gevoelige onderwerpen als politiek, religie en seks meestal gemeden. En dat merkt Wildenberg.

"De leerlingen snijden dit soort onderwerpen zelf niet snel aan. Die bespreken ze in kleine kring. Wij proberen ze zo goed mogelijk voor te bereiden op hun leven in Nederland, maar de nadruk ligt op de taal. Sommige zaken moeten ze zelf ervaren." Docente Araci wil haar leerlingen een niet al te rooskleurig beeld voorspiegelen. Het zal moeilijk voor ze zijn, maar de motivatie is groot. "De leerlingen komen met allerlei vragen. Zijn drugs een groot probleem? Hoe koud is het in de winter? En komt Nederland echt een keer onder water te staan? Sommige leerlingen maken zich daar serieus zorgen over."

Deze eerste ochtend heeft ze leerlingen ook kennis laten maken met Nederlandse drop. Het was geen succes. Pervin Beydüz Akkus (21), die in Lochem als serveerster aan de slag wil, trekt een vies gezicht. Docente Araci: "Het is een goede straf. Een dropje voor elke fout."

Honderd leerlingen haalden het examen en zijn herenigd met hun liefde in Nederland.

Bron PZC     Bron BN De Stem

24-7-2007

Zoute drop, zoenen en democratie: verliefde Turken leren Nederlands
Door: Marten Blankesteijn / Maaike Boersma DE PERS
In een drukke wijk in het centrum van Istanboel studeren tientallen verliefde Turken zich een slag in de rondte om naar Nederland te mogen emigreren. Spoedcursus taal en cultuur ‘Lesgeven is alleen leuk voor leerlingen die echt willen. En dat is hier absoluut het geval’

Vier Turkse mannen, jong en oud, kijken in een klein lokaaltje naar de Nederlandse multicultifilm Shouf Shouf Habibi. Met Nederlandse ondertiteling, om het wat makkelijker te maken. Een zak zoute drop (Euroshopper, de merkdrop vinden ze niet te eten) gaat rond. ‘Lekker’, lacht de 24-jarige Ercan.

Welkom bij WilSan, de enige officiële Nederlandse taalschool in Turkije. Ongeveer honderd Turken worden hier jaarlijks klaargestoomd voor het Nederlanderschap. De 22-jarige Cemal bijvoorbeeld, die in Middelburg wil gaan wonen met zijn aanstaande en kleermaker wil worden. Of Berrin, de directrice van een succesvolle boetiek in Istanboel, die vastbesloten is ook in haar toekomstige woonplaats Medemblik een leuke winkel uit de grond te stampen. Of Süfüke, die nog geen idee heeft wat ze in Nederland gaat doen, als ze maar bij haar verloofde kan zijn.

‘Over elke leerling zou je een boek kunnen schrijven’, zegt Cor Wildenberg, mede-oprichter en leraar van WilSan, terwijl hij van het filmkamertje naar een groter lokaal loopt. Daar zijn tien toekomstige Nederlanders bezig met het vervoegen van een paar werkwoorden. ‘Ik doe boodschappen, jij doet boodschappen, wij doen boodschappen’, doceert lerares Gülsen Araci geduldig.

De een is jong, de ander oud. De een is man, de ander vrouw. Maar allemaal zijn ze smoorverliefd op een man of vrouw in Nederland. En dus willen ze maar één ding: slagen voor het Nederlandse inburgeringsexamen. Daarvoor moeten ze een beetje Nederlands kunnen spreken – voorstellen, praten over familie, boodschappen doen, naar de dokter gaan – en wat van de Nederlandse cultuur weten. Dat wij bij een begroeting drie keer zoenen, bijvoorbeeld.

‘Ik heb lesgeven altijd leuk gevonden’, zegt de 34-jarige Wildenberg. ‘Maar dan alleen voor leerlingen die écht willen. En dat is hier absoluut het geval. ’Lachend: ‘Alleen als ze de avond van tevoren ruzie hebben gemaakt met hun aanstaande is de motivatie even weg. Dan komen ze gewoon een tijdje niet opdagen.’

Van pre-echtelijke ruzies hebben de leerlingen in de klas van Araci zo te zien geen last. Iedereen is aanwezig. Het onverwachte bezoek uit Nederland wordt aangegrepen voor een kleine praktijkoefening. De journalisten worden voor de klas gezet en moeten vragen stellen aan de studenten, die op hun beurt in het Nederlands moeten antwoorden. Dat gaat aardig. Hoewel de klas pas een paar weken bezig is, weten de leerlingen hoe ze zich voor moeten stellen, hoe ze moeten uitleggen waar hun aanstaande woont en vertellen ze wat voor werk ze doen. Ze zijn vrolijk en leergierig.

Pas als we willen weten wat de klas nou vreemd vindt aan de Nederlandse cultuur is een tolk noodzakelijk. ‘Dat het in de zomer regent’, lacht Cemal. ‘Dat een democratisch, vrij land zoveel eist van mensen die bij hun partner willen wonen’, zegt Berrin. De rest knikt instemmend.

Wildenberg bekijkt het glimlachend – hij weet wat de leerlingen doormaken. Zelf bewandelde hij jaren geleden de omgekeerde weg: hoteldebotel op zijn twee jaar oudere vrouw Uzay ruilde hij zijn veilige leventje in Nederland in voor een onzeker bestaan in Turkije. Inmiddels spreekt Wildenberg vloeiend Turks en geeft hij – samen met Uzay en compagnon Murat Sanli – sinds juni vorig jaar leiding aan WilSan. Met succes: honderd procent van zijn leerlingen slaagt voor het inburgeringsexamen.

Als de les is afgelopen, nemen we afscheid van onze toekomstige landgenoten. Vijf minuten later zitten we een paar huizen verderop schandalig goedkope broodjes kebab weg te werken als drie leerlingen van WilSan langslopen. Hülya, Nuray en Zekeriya zien ons zitten en willen iets zeggen. Ze overleggen met elkaar, maar komen niet op het juiste woord. Snel wordt een lesboek tevoorschijn getoverd. Opgetogen slaan ze het na tien seconden dicht. ‘Eet smakelijk!’

Kandidaten die willen slagen voor het inburgeringsexamen kunnen een lijst van honderd vragen (inclusief antwoorden) uit hun hoofd leren. Daarvan worden er dertig gevraagd op het examen.
Een kleine selectie
1. Wat betekent Nederland?
2. Wat gebeurt er als er geen dijken zijn?
3. Wie helpt u als u in Nederland aankomt?
4. Zijn de wegen in Nederland rustig of druk?
5. Wie ziet u op dit plaatje?
6. Is homoseksualiteit toegestaan of strafbaar?
7. Is het belangrijk om snel Nederlands te leren?
8. Vanaf welke leeftijd is onderwijs verplicht?
9. Is het verplicht uzelf te verzekeren tegen ziektekosten?

Antwoorden 1. Laag land; 2. Nederland onder water; 3. Uw partner; 4. Druk (opvallend, vergeleken met Istanboel, Damascus en Caïro is Nederland een oase van rust); 5. Willem van Oranje; 6. Toegestaan; 7. Ja; 8. Vijf jaar; 9. Ja.

Bron

De volledige krant van 24 juli 2007 in PDF

"Cursus voor migranten die naar Nederland gaan"
Zaterdag 29 juli kwamen twee reporters van "İHA" (een van de grootste Turkse nieuwsagentschappen) bij WilSan's Cursus Nederlands langs. Ze hebben foto's gemaakt, een film, interviews afgelegd en gekeken naar de film "Naar Nederland". De uitgegeven Turkse tekst is te vinden op het Turkse onderdeel van deze site. De bij de publicatie horende foto's staan hier rechts.

Atakan wil al dat Nederland het WK wint
door Erdal Balci

  Mensen die uit Turkije naar Nederland willen verhuizen, moeten sinds maart een inburgeringsexamen afleggen in hun vaderland. Slimme ondernemers bieden cursussen aan in Istanbul.

  De eerste les voor tien Turkse inburgeringscursisten begint met eenkleine preek van de docente. “Nederland is een land van mogelijkheden. Als jullie je goed aanpassen, kunnen jullie het maken daar. Dat is de meeste Turken niet gelukt. Ze leven in getto's en zijn ongelukkig.”
  Jongens en meisjes van huwbare leeftijd uit Europese landen deden het altijd al goed op de huwelijksmarkt in Turkije. Lukte het om op de een of andere manier de huwelijksboot in te stappen met een 'Euroturk', dan kon je je koffers pakken voor een leven in het begeerde Westen. Maar sinds half maart moeten de jonge Turken een tweede drempel overbruggen: de toets inburgering, af te leggen op het Nederlandse consulaat in Istanbul of Ankara.
  Cor Wildenberg, die sinds twee jaar in Turkije woont, zag zijn kans schoon en begon een cursus Nederlandse taal en cultuur in een van de drukste wijken van Istanbul. Terwijl docente Nazan Özcinar lesgeeft, zit de Nederlander tussen zijn jonge cursisten. Hij doet braaf mee als de eerste Nederlandse zinnen worden uitgesproken. Wanneer de beurt aan de ondernemer is, zegt hij: “Ik heet Cor, mijn achternaam is Wildenberg.”
  Wildenberg, even later in de pauze: “Zoals je ziet zijn de eerste deelnemers aan de cursus vrij goed opgeleide, ambitieuze jongeren die waarschijnlijk geen moeite zullen hebben met de toets. Maar ik weet niet of jongeren uit de binnenlanden van Turkije een kans zullen hebben. Ik hoor van de docenten inburgering in Nederland dat het niet zelden gaat om analfabeten. Het lijkt erop dat Nederland via deze toets natuurlijke selectie toepast. De beste Turken zullen de reis naar Nederland mogen maken, de slecht opgeleiden mogen thuisblijven.”
  Navraag bij het Nederlandse ministerie van justitie leert dat sinds maart zo'n honderd mensen de toets hebben afgelegd; niet alleen in Turkije maar ook elders. Vijf mensen zijn tot nu toe gezakt. Over de achtergronden van deze eerste toetsafleggers is nog niets bekend.
  Het deelnemen aan de lessen van Wildenberg kost per persoon zo'n 500 euro. Bovendien moet elke inburgeraar bij de toets op het Nederlandse consulaat 350 euro neertellen. Slaagt hij of zij niet, dan kost deelname aan elke nieuwe toets, die elke drie maanden plaatsvindt, nog eens 350 euro.
  Atakan Akcay, die met Zeynep uit Utrecht gaat trouwen, maakt zich geen zorgen om het geld. De computerprogrammeur met zijn 900 euro salaris wil het gaan maken in Nederland. “Ik ben op bezoek geweest bij Zeynep. De Nederlandse maatschappij sprak mij zeer aan. Alles is daar goed geregeld en mensen tonen respect voor elkaar. Met mijn beroep kan ik daar ook nog eens tussen de 3000 en 4000 euro per maand verdienen. Ik zie het wel zitten.”
  Heeft hij er wel eens over nagedacht dat hij zijn leven lang gebroken Nederlands zal spreken, en zoals veel Turken misschien niet zal aarden in Nederland? Atakan: “Het was eerder Zeynep die zich niet kon aanpassen aan Turkije. Dat hebben we ook geprobeerd. Nee, ik ben optimistisch. Ik zal vloeiend Nederlands spreken.”
  'Feeling' met Nederland is al ontstaan bij de cursisten. Atakan wil dat Nederland het WK wint. Sedar en Iskender, die komen aanschuiven, zijn ook voor Oranje. De docente roept hen naar binnen. Serdar is alweer vergeten hoe hij in het Nederlands 'Mijn naam is Serdar' moet zeggen.